اسب سركـــــــــش

روزگاری می پنداشتم  نا گفته های دل را بایدگفت  به کسی که آشناست و محرم اسرار.

روزها و سالهایم   در جستجویش  گذشتند و نیافتمش .

اکنون می دانم محرم اسرار دل، در واویلای عشق های پوشالی و زندگی های رنگ رنگ ، شوخی و مضحکه ای بیش نیست  برای خندیدن !

می دانم حرفها  در دل ها می ماند و می میرد و می پوسد ...!

می دانم کسی دیگر خریدار غصه های دل های زخم خورده نیست . همه در رویای  صورتکهای هفت رنگ و شاپریان افسانه های  شیرین و فرهاد خفته اند .

اما باید گفت ! حتی برای هیچ کس . باز هم باید گفت .

می خواهم از دیروز بگویم .

روزهای دیروز ، رویاهای شیرین کودکیم ، شیطنت های خالی از شیاطین . . انتظارهای  مرگ آور برای زنگ تفریح . بازی در حیات مدرسه . همکلاسی . خستگی های بازی های هر روز ، شبهای پر ستاره با مشق های نانوشته . حساب املا فارسی . سرزنش های معلم ، خنده های زیر میز .

دغدغه ها ،  غصه ها ی بی رنگ و رو  ، دویدن های لی لی ، خنده های قاه قاه ، گریه های بی دلیل ، زودرنجی های بی درنگ  . آمدن های بابا از سر کار ، دویدن تا دم  در ،  آشتی های شیرین ، قهرهای زورکی .

چشم هایی که برق می زد و شیطنتی طرح می ریخت  .

نق زدن ها ، لوس کردن ها ، قهر برای بوسه های گرم مادر ، دست کشیدن روی سر .

اما نمی دانم چه آمد بر سر آن کودکی ؟

اما امروزم ...!

پر از پوچی است  پر از درد . خالی از هر احساس پر شور جوانی است .

دیگر لحظه ها با شادی غریبند . ثانیه های ساعتم انگار خیلی عجولند !

باز هم تکرار باز هم تکرار !

خستگی روحم را در هم شکسته . غفلت های شیطان گونه  جانم را به تبعیدگاه وسوسه های دروغین و سراب های ناتمام کشانده . دستهای غریبی به دستانم گره خورده ، قلبم را محبوس کرده اند و فکرم را به زنجیر کشیده اند .

آرزوهایم فراموش شده اند و من فراموش شده ام .

بالهایم دیگر نای پرواز ندارد ،آسمان از من دور می شود و من فرو می روم در باتلاق های منیت های بی انتهایم و گم می شوم دربیراه های امیدهای واهیم !.

سیاهی قلبم در سیاهی چشمانم پنهان می شود و چشمانم هنوز خوب می فریبند !

خدایا ! با تو باید گفت با تو باید شنید با تو باید دید .

تو که فریب خورده نیستی و فریبم نمی دهی ! تو که آغوشت همیشه باز بود برای گریه های نیمه شب های من !

تو که ردپایت را همیشه برایم به جا می گذاشتی و فانوس مهربانیت همیشه راهنمای جاده های پر اضطراب وجودم بود .

معبود من ! ستاره های شبم همه سوسو زنان رو به خاموشی اند و ثانیه های عمرم رو به زوال . پاهایم خسته اند و

نگاهم نگران به فرداها . کتاب زندگیم که ورق می خورد   قلبم از کار می ایستد که : در فصل جدید زندگیم چه نوشته اند و چه بر من خواهد  گذشت و من به کجا خواهم رفت !

 چشم هایم را به زمین می دوزم و با خود می اندیشم : چگونه می شود  باز هم به آسمان خیره شد و پرواز کرد سبکبال و رها .

خدای من ! نغمه های بلورین قلبم یکی پس از دیگری در هم می شکند و امواج دریای پر تلاطم معصیت های هر روزه ام پناهگا ههای امن آغوش تو را از من می رباید . نفس های من دیگر هوای تو را استشمام نمی کند .

سرود شادی آفرین بندگیت را در هم همه های گناههای سیاه بختی و تیرگی و ذلت گم کرده ام . محراب عبودیتت را با تمناهای بی پایان جسم خاکیم درهم شکسته ام .. آسمانت دیگر مرا به خود نمی خواند . و روزهای بی تو چه سخت می گذرند .

آری این منم که به هر سو چنگ  می زنم و می گریزم . منم که تشنگی های جانم را در دنیای خاکی مردمان بی نواتر از خود می جویم .

و دوا ی درد جان بیمارم را در داروخانه محبت های دروغین می پندارم  .  مهر غیر تو را در سر می پرورانم و جز تو هر چیزی را دوست می دارم .

منم که می خواهم تنهاییم را با غیر تو پر کنم . و جوانه های د لم را در خاک گندیده ی دنیای خواهش های نفسانیم بکارم .

منم اینجا !

در سرزمین رویاهای برباد رفته !

در سرزمین عروسک های کوکی!

در سرزمین توهم های پوچ !

در سرزمین بی سرانجام ها و بی فرجام ها !

فانوس را گم کرده ام . و من هنوز هم تو را جستجو می کنم !